بازی راه‌ های احمقانه مردن

بازی کارتی دامب ویز تو دای (Dumb Ways to Die)

معرفی کلی بازی

بازی راه های احمقانه مردن (Dumb Ways to Die) یک بازی کارتی سبک، سریع و پر از اتفاقات احمقانه، بامزه و غیرقابل‌پیش‌بینی است که بر اساس برند معروف و وایرال Dumb Ways to Die ساخته شده؛ همان مجموعه‌ای که ابتدا به‌عنوان یک کمپین ایمنی راه‌آهن در ملبورن استرالیا شروع شد و بعد به یک برند جهانی در دنیای بازی، ویدئو و سرگرمی تبدیل شد. نسخه کارتی این بازی توسط اسپین مستر گیمز (Spin Master Games) منتشر شده و برای 2 تا 5 بازیکن، سنین 12 سال به بالا و معمولاً حدود 10 تا 30 دقیقه طراحی شده است.

در این بازی، بازیکنان باید تلاش کنند شخصیت‌های کوچک و بامزه‌ای به نام بینز (Beans) را زنده نگه دارند؛ البته این موجودات آن‌قدر مستعد تصمیم‌های فاجعه‌بار هستند که انگار مغزشان را از بخش تخفیف آخر فصل خریده‌اند. هدف ساده است: تا جایی که می‌توانید زنده بمانید، یا حداقل کاری کنید بقیه زودتر از شما حذف شوند.

تم و داستان

فضای بازی در دنیای طنزآمیز و عجیب دامب-ویل(Dumbville) می‌گذرد؛ جایی که Beanها با معصومیتی خطرناک سراغ کارهایی می‌روند که معمولاً هیچ موجود عاقلی انجام نمی‌دهد؛ مثل برداشتن کلاه فضانوردی در فضا یا خوردن چسب. طنز بازی از همین تضاد می‌آید: طراحی شخصیت‌ها کودکانه، نرم و بامزه است، اما اتفاقاتی که برایشان می‌افتد کاملاً سیاه، اغراق‌آمیز و احمقانه‌اند.

ریشه اصلی این برند به کمپین معروف راه های احمقانه مردن (Dumb Ways to Die) برمی‌گردد که در سال 2012 برای افزایش آگاهی درباره ایمنی راه‌آهن ساخته شد. بعدها این کمپین به بازی‌های موبایلی، محتوای سرگرمی و در نهایت بازی‌های فیزیکی مثل همین نسخه کارتی گسترش پیدا کرد. سایت رسمی Dumb Ways to Die هم تأکید می‌کند که این برند از یک پیام ایمنی شروع شد و به یک مجموعه سرگرمی چندرسانه‌ای تبدیل شد.

طراح و سازنده بازی

نسخه کارتی بازی راه های احمقانه مردن (Dumb Ways to Die) توسط Spin Master Games منتشر شده؛ شرکتی که در بازار بازی‌های خانوادگی، پارتی‌گیم‌ها، اسباب‌بازی‌ها و بازی‌های سبک شناخته‌شده است. این نسخه بیشتر از آنکه بخواهد یک بازی استراتژیک سنگین باشد، بر پایه یک برند شناخته‌شده، طنز سریع، حذف بازیکن و تعامل مستقیم بین بازیکنان ساخته شده است.

از طرف دیگر، مالکیت برند Dumb Ways to Die امروزه در اختیار پلیساید استودیوز (PlaySide Studios) است؛ همان مجموعه‌ای که طبق سایت رسمی این برند، از سال ۲۰۱۳ در توسعه بازی‌های موبایلی Dumb Ways to Die نقش داشته و در سال 2021 این فرنچایز را از مترو ترینز (Metro Trains) خریداری کرده است.

مکانیک‌های اصلی بازی

در شروع بازی، هر بازیکن تعدادی بین(Bean) یا جان در اختیار دارد و با کارت‌هایی در دست وارد بازی می‌شود. در نوبت خود، بازیکن تاس می‌ریزد و عدد تاس مشخص می‌کند که چند اکشن باید انجام دهد. این اکشن‌ها معمولاً شامل کشیدن کارت یا بازی‌کردن کارت از دست هستند. نکته بامزه و کمی بی‌رحمانه اینجاست که بازیکن باید تعداد اکشن مشخص‌شده را انجام دهد، حتی اگر به ضررش باشد.

کارت‌ها می‌توانند اثرهای مختلفی داشته باشند: حمله به بازیکن دیگر، مجبورکردن بقیه به کشیدن کارت، نگاه‌کردن به کارت‌های دیگران، عوض‌کردن دست کارت‌ها یا ایجاد موقعیت‌های خطرناک برای همه بازیکنان. در نهایت، بازی تا جایی ادامه پیدا می‌کند که فقط یک بازیکن هنوز بین(Bean) زنده داشته باشد؛ همان بازیکن برنده است.

محتویات نسخه اوریجینال منتشرشده شامل 54 کارت، 12 کارت مرگ Bean، یک تاس بزرگ و دفترچه قوانین است. این ترکیب نشان می‌دهد که بازی بیشتر روی کارت‌خوانی سریع، شانس، خرابکاری و لحظه‌های خنده‌دار بنا شده تا برنامه‌ریزی بلندمدت.

تجربه و حس بازی

تجربه بازی راه های احمقانه مردن بیشتر شبیه یک پارتی‌گیم کارت‌محور با حذف تدریجی است. بازی قرار نیست مغزتان را مثل یک یوروگیم سنگین بجود و بعد با لبخند تحویلتان بدهد. اینجا همه‌چیز سریع، سبک، شلوغ و وابسته به اتفاقات خنده‌دار است.

حس اصلی بازی از سه چیز می‌آید:

1. ترس از این‌که Beanهای خودتان به شکل ابلهانه‌ای از بازی حذف شوند.

2. لذت کودکانه و البته کمی شرورانه از این‌که کارت‌ها را علیه بقیه استفاده کنید.

3. غیرقابل‌پیش‌بینی بودن تاس و کارت‌ها که باعث می‌شود حتی کسی که جلو افتاده، ناگهان با یک تصمیم بد یا کارت بدتر، به فاجعه برسد.

این بازی برای جمع‌هایی جواب می‌دهد که دنبال خنده، خرابکاری و بازی کوتاه هستند؛ نه برای کسانی که انتظار دارند هر کارت مثل پایان‌نامه کارشناسی ارشد قابل تحلیل باشد.

مزایا و معایب

مزایا

راه های احمقانه مردن خیلی سریع وارد فضای سرگرمی می‌شود. قوانین پیچیده‌ای ندارد، زمان بازی کوتاه است و تم آن برای کسانی که ویدئو یا بازی موبایلی Dumb Ways to Die را می‌شناسند، جذابیت نوستالژیک دارد. طراحی بین(Bean)ها و ایده مرگ‌های احمقانه باعث می‌شود حتی قبل از شروع بازی هم فضای میز حالت شوخی و خنده پیدا کند.

تعامل مستقیم بین بازیکنان هم نقطه قوت مهمی است. کارت‌هایی که باعث حمله، تعویض دست یا فشار روی بقیه می‌شوند، بازی را از حالت خشک و تک‌نفره خارج می‌کنند و آن را به یک تجربه گروهی پر از شیطنت تبدیل می‌کنند.

معایب

از طرف دیگر، همین سبک بازی باعث می‌شود راه های احمقانه مردن برای همه مناسب نباشد. اگر از حذف بازیکن، شانس زیاد یا کارت‌هایی که ناگهان وضعیت بازی را عوض می‌کنند خوشتان نمی‌آید، احتمالاً این بازی خیلی زود روی اعصابتان پیاده‌روی می‌کند. عمق استراتژیک بازی محدود است و بیشتر برای خنده و هیجان کوتاه طراحی شده، نه تصمیم‌گیری عمیق.

همچنین با وجود ظاهر بامزه، تم بازی درباره مرگ‌های اغراق‌شده و طنز سیاه است؛ بنابراین برای بچه‌های کوچک مناسب نیست و خود ناشر هم سن پیشنهادی را 12 سال به بالا اعلام کرده است.

سخن پایانی

راه های احمقانه مردن (Dumb Ways to Die) یک بازی کارتی سبک، پرهرج‌ومرج و خنده‌دار است که بیشتر از هر چیز برای دورهمی‌های دوستانه، جمع‌های خانوادگی بزرگ‌تر و کسانی ساخته شده که از شوخی‌های سیاه و اتفاقات غیرمنتظره لذت می‌برند. این بازی قرار نیست جای بازی‌های استراتژیک عمیق را بگیرد، اما برای زمانی که می‌خواهید سریع بازی را بچینید، چند دور بخندید، کمی به هم آسیب کارتونی بزنید و بعد بدون سوختن نیم‌کره چپ مغز جمعش کنید، انتخاب مناسبی است.

اگر از بازی‌هایی خوشتان می‌آید که در آن‌ها شانس، خرابکاری، حذف بازیکن و لحظه‌های مسخره نقش اصلی دارند، Dumb Ways to Die می‌تواند یک گزینه سرگرم‌کننده باشد. اما اگر دنبال کنترل کامل، استراتژی سنگین و تصمیم‌های دقیق هستید، احتمالاً این بازی همان‌قدر برایتان مناسب است که خوردن چسب برای بین(Bean)های بیچاره.